Journal

We komen mensen tegen die ons willen leren liefhebben.
En we komen mensen tegen die ons willen leren helen.
Sommigen brengen rust.
Anderen brengen chaos.
Sommigen laten ons voelen hoe mooi verbinding kan zijn.
Anderen raken precies die plekken aan die we liever verborgen hielden.

Vaak denken we dat de ene persoon een zegen is en de andere een vergissing.
Maar misschien zijn ze allebei een geschenk.
Want de mensen die ons liefhebben, tonen ons wie we kunnen zijn.
En de mensen die ons uitdagen, tonen ons wat nog geheeld mag worden.
Niet iedereen die in je leven verschijnt, is bedoeld om te blijven.
Maar iedereen laat iets achter.

Een inzicht. Een les. Een herinnering.
Of een stukje van jezelf dat je onderweg terugvindt.

Vergeef jezelf voor wat je vroeger niet wist.

We kijken vaak terug naar vroegere keuzes met de kennis van vandaag. We vragen ons af waarom we iets toelieten, waarom we bleven, waarom we vertrokken, waarom we niet sneller zagen wat nu zo duidelijk lijkt.

Maar dat is niet eerlijk.

Want de persoon die je toen was, beschikte niet over dezelfde inzichten als de persoon die je vandaag bent.

Sommige lessen kun je niet leren uit een boek.
Sommige antwoorden kun je niet krijgen van een ander.
Sommige waarheden openbaren zich pas wanneer de tijd haar werk heeft gedaan.

Vergeef jezelf dus voor wat je toen nog niet kon weten.

Want soms was tijd de enige leraar die je het antwoord kon geven.

Vroeger begon de dag voor veel mensen met een gebed. Niet noodzakelijk omdat iedereen even gelovig was, maar omdat het een moment van vertraging was. Even stilstaan. Even voelen. Even verbinden met iets dat groter was dan de agenda van de dag. Misschien hebben we vandaag minder nood aan een gezamenlijk gebed, maar des te meer aan een gezamenlijk stiltemoment.

Een minuut waarin niemand iets moet bewijzen.
Een minuut zonder schermen, zonder meldingen, zonder verwachtingen.
Gewoon even ademhalen en aanwezig zijn.

Want stilte is niet de afwezigheid van geluid.
Stilte is de ruimte waarin we onszelf weer kunnen horen.

Misschien zouden scholen, bedrijven en gezinnen daar wel baat bij hebben. Niet om iedereen hetzelfde te laten denken, maar net om iedereen even de kans te geven om bij zichzelf te komen.

Wanneer heb jij jezelf voor het laatst de vraag gesteld: wat drijft mij, wat maakt me gelukkig? Wat geeft me energie?

Of leef jij op automatische piloot? Rennen, regelen, presteren, voldoen, zonder nog echt te voelen of het klopt met wie je bent?

Misschien zit geluk niet in méér doen, maar in opnieuw luisteren. Naar wat je hart fluistert wanneer de wereld even stilstaat.

“Quand les sages sont au bout de leur sagesse, il convient d’écouter les enfants.” — Georges Bernanos

Kinderen redeneren niet vanuit wat ze weten, maar vanuit wat ze voelen. Ze filteren niet. Ze stellen de vragen die wij allang niet meer durven stellen, omdat we ze te eenvoudig of te groot vinden.

Er is iets in die onbevangen blik dat ons herinnert aan wat we onderweg zijn vergeten. Geen strategie, geen masker. Alleen waarheid recht uit het hart. Misschien is het belangrijkste wat we van onze kinderen kunnen leren, om zelf weer wat meer kind te durven zijn.

Altijd aan staan, het doet iets met ons als mens en wij zijn het niet gewoon, daarom start ik elke dag met enkele minuten meditatie, gewoon even stil zijn, mijn gedachten laten voorbijgaan of gewoon mijn agenda overlopen en weten dat ik voldoende energie heb om te luisteren naar wat goed is voor mij. De dag sluit ik dan weer af met enkele minuten stilte en dankbaarheid

“L’enfer, c’est les autres.” — Jean-Paul Sartre

Misschien zijn de anderen niet de hel, maar wel spiegels. Spiegels die tonen wat we zelf nog niet willen zien — blinde vlekken, schaduwkanten. En ja, dat doet pijn. Het schuurt, het triggert, het raakt iets dat dieper zit dan de ander zelf.

Maar precies daar ligt het werk. Niet in wegkijken, niet in wijzen, maar in durven voelen: waarom raakt dit mij?

Want elke confrontatie is ook een uitnodiging. Om te groeien, om te helen, om eerlijker te worden naar jezelf. Misschien zijn de anderen niet de hel, maar de poort naar jezelf.

“We can choose courage or we can choose comfort, but we can’t have both. Not at the same time.” — Brené Brown

Ik heb lang geprobeerd allebei te hebben. De veiligheid én het avontuur. De zekerheid én de sprong. Maar Brené Brown heeft gelijk: op het moment dat het er écht toe doet, moet je kiezen.

Moed voelt zelden heldhaftig. Het voelt eerder ongemakkelijk, te vroeg. Maar misschien is dat precies het signaal. Niet wachten tot de angst weg is … maar bewegen terwijl ze er nog is.

Comfort is niet verkeerd. Maar als het een gewoonte wordt, wordt het ook een grens. En grenzen die we zelf trekken uit angst, zijn de engste om over te steken.

Loyaliteit

Loyaliteit bepaalt vaak veel meer dan we denken. Niet alleen aan wie of wat we vasthouden, maar ook hoe we handelen, kiezen en reageren. Soms ondernemen we geen actie, niet omdat we het niet kunnen, maar omdat een deel van ons loyaal blijft aan oude patronen, familieverhalen of verwachtingen.

We blijven klein uit loyaliteit naar een ouder die zichzelf ook klein hield. We durven niet te groeien om niemand voorbij te steken. We blijven zorgen voor iedereen, omdat we geleerd hebben dat liefde gelijkstaat aan dragen. En zo saboteren we soms zelf ons geluk, om onbewust verbonden te blijven met een systeem dat vertrouwd voelt.

Loyaliteit kan prachtig zijn. Het verbindt, het draagt generaties, het geeft kracht en samenhorigheid. Maar blinde loyaliteit kan ons ook tegenhouden om echt ons eigen leven te leren leven. Want op een bepaald moment vraagt het leven misschien niet meer: “Aan wie ben jij loyaal?”, maar eerder: “Durf jij ook loyaal te zijn aan jezelf?”

“Il n’y a personne qui soit né sous une mauvaise étoile, il n’y a que des gens qui ne savent pas lire le ciel.” — Dalaï Lama Tenzin Gyatso

Wij zoeken zo vaak naar verklaringen buiten ons. Naar schuld, naar toeval, naar pech. Maar wat als alles al geschreven is in een taal die we gewoon nog niet begrijpen?

Astrologie heeft me geen antwoorden gegeven, wel richting. Geen zekerheid, wel houvast. Zelfs in de zwaarste momenten was er altijd een fluistering: dit heeft zijn zin, ook al zie je het nog niet.

En wanneer er begrip komt, komt er zachtheid. Voor jezelf, voor je pad, voor alles wat je gevormd heeft. Misschien zijn we niet verloren, maar gewoon nog aan het leren hoe we onze eigen sterren mogen lezen.

Conditionering

Conditionering ontstaat al van kleins af aan. Het zit diep geworteld in ons. In de blikken de woorden de stiltes de verwachtingen. We leerden ons aanpassen, braaf zijn niet te luid niet te gevoelig. Niet teveel. Sommigen onder ons leerden sterk zijn omdat er geen ruimte was voor kwetsbaarheid, anderen leerden zichzelf klein maken om erbij te horen of liefde te krijgen. Misschien hoorde je ooit doe normaal, stel je niet aan, je bent te gevoelig, je kan dat toch niet, en zonder dat we het beseffen nemen we die stemmen mee als waarheid, tot op een dag iets in ons wakker wordt een verlangen een ongemak een stem die zachtjes fluistert, “maar wie ben ik eigenlijk onder al die lagen ? ‘En dat proces vraagt tijd, ontleren vraagt soms meer moed dan leren. Want groeien is niet altijd iemand anders worden, soms is het net terugkeren naar wie ja altijd al was voor de wereld zei wie je moest zijn. 

Etiketten

Vandaag de dag lijkt het alsof alles meteen een etiket moet krijgen. Een label, een hokje, alsof we voortdurend moeten uitleggen wat er ‘mis’ is met ons. Maar misschien is niet alles een stoornis een probleem of een defect. Misschien is het soms gewoon een signaal van de ziel ? Misschien ben je niet vastgelopen maar vraagt het leven je om te herkalibreren. Misschien ben je niet ‘te gevoelig’ maar voel je gewoon wat niet meer bij je past. Misschien ben je niet ‘de weg kwijt’ maar zoekt je ziel een andere richting. En misschien is het niet egoïstisch om eindelijk te kiezen voor jezelf. Misschien is het gewoon tijd om te leren leven in plaats van het script van iemand anders te volgen. We zijn mensen, geen diagnosen, geen labels, geen perfecte machines. Soms hebben we gewoon nood aan rust, aan ademruimte, aan zachtheid, aan eerlijk durven voelen, leef ik nog wel trouw aan mezelf ? 

Emotion energy in motion

You can only regulate an emotion that you allow yourself to feel.

Emoties zijn als golven. Wanneer je ze toelaat, bewegen ze. Wanneer je ze onderdrukt, blijven ze vastzitten in je lichaam dus misschien is de vraag niet; Hoe geraak ik hiervan af ? Maar eerder wat probeert deze emotie mij te vertellen ? 

You can only regulate an emotion that you allow yourself to feel.

Wat we wegduwen blijft vaak harder roepen, wat we controleren zoekt een andere weg naar buiten. Misschien begint heling niet bij sterk zijn maar bij even stoppen en eerlijk voelen wat er in je leeft. Verdriet,  boosheid, angst, ontgoocheling,… Ze willen niet kapotmaken, maar ze willen gehoord worden.

Vaak zeggen mensen: “wauw, die hebben alles, wat een geluk….”

Maar vergis je niet. Achter wat glanst, schuilt soms een verhaal dat niemand ziet. Een façade van succes, een glimlach die vermoeidheid verbergt, een sterk karakter dat ooit moest leren overleven. We kijken vaak naar het resultaat, maar zelden naar de prijs die ervoor betaald werd. Iedereen draagt iets mee, wat je niet ziet op een foto, in een status of aan een mooi huis. Misschien mogen we wat minder vergelijken en wat meer echt kijken. Met zachtheid, met menselijkheid. Want achter de mooiste maskers zitten soms de stilste gevechten. 

De manier waarop we kiezen in onze kleutertijd vormt een basis voor ons latere leven. Elke ervaring, elke beslissing hoe klein ook, weeft een doek van overtuigingen die we vervolgens met ons meedragen. Door bewust te zijn van deze invloed en actief te werken aan onszelf kunnen we de ketenen van onze vroege conditionering doorbreken en de vrijheid vinden om te kiezen vanuit ons ware zelf. Keuzes zijn geen eindbestemmingen maar een voortdurende reis. En zo kunnen we kiezen om altijd op ontdekkingstocht te gaan, ongeacht de uitdagingen die we tegenkomen. De kunst van het kiezen is niet alleen een vaardigheid, het is een dans met het leven zelf.

Therapie, astrologie, ademwerk, podcasts, boeken en toch nog emotioneel geraakt wanneer iemand zijn winkelkarretje niet mooi terugzet.

Persoonlijke ontwikkeling klinkt altijd heel mooi tot je beseft dat “jezelf tegenkomen” niet altijd de gezelligste versie van jezelf is

Persoonlijke groei is beseffen dat niet elke situatie een teken van het universum is. Soms ben je gewoon moe, overprikkeld of heb je te weinig gegeten.

Wie kijkt er nog mee over je schouder of welke stem bepaalt je gedrag? Opvallend hoe we soms volwassen worden maar nog altijd leven volgens oude stemmen die ooit bepaalden wie we moesten zijn, een ouder, een leerkracht, een ex-partner, een vriendin of de maatschappij misschien ? Misschien is groeien niet worden wie de wereld verwacht maar afleren wat nooit echt van jou was ?

Wanneer je een moeilijke beslissing moet nemen stel jezelf dan eens deze eenvoudig vraag : “Wat zou ik mijn beste vriend adviseren in deze situatie?” Opvallend hoe we voor anderen vaak zoveel zachter wijzer en helderder kunnen kijken terwijl we voor onszelf twijfelen piekeren of onszelf klein houden? Voor iemand anders zouden we zeggen, spring, probeer, volg je gevoel. Misschien mogen we leren om ook zelf ons eigen veilige plekje te worden.

Hoe spreek jij eigenlijk tegen jezelf als niemand luistert ? Want die innerlijke dialoog bepaalt zoveel meer dan we denken? Spreek je jezelf moed in ? Of breek je jezelf af nog voor je begonnen bent ? Woorden lijken klein maar je brein luistert mee naar alles wat je jezelf vertelt, dus misschien mogen we zachter leren spreken tegen onszelf? Niet naïef niet perfect. Maar wel met meer mildheid vertrouwen en respect. Want als jij constant oorlog voert met jezelf hoe kan je dan ooit innerlijke rust voelen ?

Ik kan het niet , het lukt me toch nooit, ik durf niet, en toch wat als je gewoon springt ? Niet omdat je zeker bent, maar omdat je voelt dat blijven stilstaan je nog ongelukkiger maakt, we stellen ons vaak de mooiste scenario’s niet voor maar wel de ergste, dus stel jezelf eens eerlijk de vraag : wat is echt het ergste dat kan gebeuren ? Dart je valt ? Dat je opnieuw moet beginnen ? Dat iemand je niet begrijpt ? Misschien overleef je dit allemaal sterker dan je denkt, en misschien wacht net achter die angst een versie van jezelf die eindelijk vrij durft te leven.

“Nous sommes comme des livres. La plupart des gens ne voient que notre couverture, la minorité ne lit que l’introduction, beaucoup de gens croient les critiques.” — Emile Zola

Mensen zijn als boeken. Sommigen verleiden je met hun cover. Anderen verrassen je met hun inhoud. Tja, het overkomt me vaker dan ik wil toegeven: ik denk iemand al te kennen nog voor er een echt gesprek is geweest. Een blik, een houding, een eerste indruk en mijn oordeel ligt al klaar. Maar telkens opnieuw word ik herinnerd aan het feit dat mensen geen momentopnamen zijn. Onze verhalen zijn gelaagd, onzichtbaar diep. En dus leer ik opnieuw trager kijken. Ik doe moeite om zachter te voelen en ruimte te laten. Want de mooiste verhalen zijn vaak degene die je pas begrijpt als je verder leest dan de cover of de achterflap.

“You don’t become what you want, you become what you believe.” — Oprah Winfrey

“Ik verdien dat niet. Ik ben niet goed genoeg.” Hoe vaak praten we niet veel te streng tegen onszelf? Begin elke dag met tegen jezelf te zeggen wat je wél wilt. Wat je wél bent. Wat je aan het worden bent. Herhaal het, voel het, … en leef ernaar. En als die oude negatieve gedachten opkomen, zeg je gewoon: “STOP!” Kies opnieuw, kies bewust en kies voor jezelf. Want wat je gelooft, wordt jouw realiteit.

“The magic you are looking for is in the work you are avoiding.” — Dipen Parmar

Podcaster en coach Chris Williamson zorgde ervoor dat dit statement breed verspreid geraakte. En dat is super, want er zit een inzicht in waar we allemaal baat bij hebben. Ik geloof bijvoorbeeld zelf in continue persoonlijke ontwikkeling. Dat heeft me al veel gegeven, maar ook veel gevraagd. Het traject is niet altijd zacht of mooi; soms gaat het met weerstand, met twijfel, zelfs met slaande deuren. Maar telkens brengen die inspanningen me een stukje dichter bij mezelf. Groei zit niet in comfort. Het is buiten je comfortzone dat de magie begint.

“Almost everything will work again if you unplug it for a few minutes, including you.” — Anne Lamott.

Ik ben een denker, een overdenker. Altijd ‘aan’. Altijd bezig met begrijpen, analyseren, vooruitdenken. En dat maakt dat ik soms mezelf en mijn lichaam vergeet. Gelukkig ontdekte ik jaren geleden de kracht van meditatie. Even stil worden, even ademen, even landen in mezelf. Je hoeft niet altijd meer te doen. Soms is minder net wat helderheid brengt. Geloof me: elke dag enkele minuten echte stilte maken een wereld van verschil. Niet alleen in je hoofd, maar in je hele leven.

“People either survive in the jungle or exist in the zoo.” — Stanley Johnston in Guy Ritchie’s The Gentlemen

Ga je voor je eigen leven of volg je de kudde? Ik kies resoluut voor mijn eigen pad. Voor vrijheid, voor echtheid. Ik kies voor mensen die dingen in vraag durven stellen en die tegen de stroom

durven ingaan. Het is zoveel waardevoller om kritisch te zijn dan zomaar alles te geloven. De weg door de jungle is niet altijd de makkelijkste. Maar het is wel de eerlijkste en je krijgt er het meest van terug. Blijf dus niet veilig achter die hekken, maar durf in het onbekende te stappen.

“Coincidence is God’s way of remaining anonymous.” — Doris Lessing

Toeval bestaat niet. Soms valt iets je gewoon toe. Precies op het juiste moment op de juiste plaats. Alsof het leven zachtjes fluistert en je een duwtje geeft in een richting die je misschien nog niet zag.

Hoe meer je vertraagt en openstaat, hoe meer je die kleine tekens begint te herkennen. Niet alles hoeft verklaard te worden om betekenis te hebben. Misschien is het geen toeval, maar een uitnodiging om vertrouwen te hebben en de stap of de sprong te wagen.

“Knowledge is knowing a tomato is a fruit. Wisdom is not putting in a fruit salad.” — Miles Kington

Elke maand verschijnt er in de media wel een alarmerend bericht over de staat van ons onderwijs. Volgens mij zou een juiste focus al heel veel oplossen. We leren op school vandaag zoveel over kennis, feiten, cijfers, theorie. Maar wat vaak ontbreekt, is wijsheid. Het voelen, het begrijpen, het toepassen. Er is zo weinig aandacht voor ‘gezond boerenverstand’, voor emotionele intelligentie, voor introspectie. Hoe weet je wanneer iets klopt en wanneer het niet klopt? Echte groei zit niet alleen in wat je weet, maar in hoe je met die kennis omgaat.

“I hope you find time to be happy, not just strong.” — Louise Kaufmann

Ik heb geleerd om sterk te zijn, om altijd door te gaan. Niet opgeven. Tot ik brak en besefte dat echte kracht niet zit in blijven vechten, maar in durven voelen. In luisteren naar je hart. Je moet niet alleen overleven, maar leven. En voor ieder van ons ziet dat leven er anders uit. Maar net daarin schuilt de schoonheid. Het is allemaal waardevol.

“The joy of leadership comes from seeing others achieve more than they thought they were capable of.” — Simon Sinek

Voor mij als bedrijfsleider zit de echte voldoening in groei, niet alleen die van mezelf, maar vooral die van de mensen rondom mij. Elke dag opnieuw het beste uit mezelf halen, beseffend dat die extra inspanning loont en dat ik nog meer mag geloven in mijn eigen kunnen. Ik ben dankbaar wanneer mensen me hun gids noemen, het duwtje in de rug dat ze nodig hadden. Want we zijn allemaal tot zoveel meer in staat dan we denken. En als je moet kiezen, kies dan de moeilijke weg. Die vormt je, draagt je en brengt je uiteindelijk naar een bestemming die mooier is dan wat je ooit had durven dromen.

“I’m not talking ifs, buts and maybes, I’m talking facts here.” — James Redmond

Soms is het gewoon bevrijdend om te kijken naar wat er is. Naar de feiten. Zonder verhaal, zonder oordeel, zonder het persoonlijk te maken. Feiten zijn helder, stil en eerlijk. Wanneer we loskomen van interpretaties en aannames, ontstaat er ruimte. Ruimte om rustiger te reageren, zuiverder te zien en bewuster te kiezen.

“Le véritable voyage de découverte ne consiste pas à chercher de nouveaux paysages, mais à avoir de nouveaux yeux.” — Marcel Proust

Niet verder zoeken. Anders kijken. Alles is een kwestie van perspectief en perceptie. Wanneer we onze horizon verbreden, verschuift niet alleen wat we zien, maar ook hoe we het begrijpen. Wat eerst vast lijkt, komt in beweging. Wat zwaar voelt, krijgt ademruimte.

Soms is dat de enige reis die telt. En net daar ontstaat vrijheid.

“The future rewards those who press on. I don’t have time to feel sorry for myself. I don’t have time to complain. I’m going to press on.” — Barack Obama

Deze quote van de voormalige president herinnert me eraan dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons leven en ons geluk. Dat we mild mogen zijn voor onszelf en voor wat ons overkomt, maar ons daar niet in mogen verliezen. Het leven komt in golven: soms zacht, soms wild. Elke golf is een kans om te groeien, te leren en opnieuw te kiezen.

Blijf bewegen, blijf voelen, blijf worden wie je bent.