Boeken

Een huisarts die mediteert onder de volle maan, rituelen beschrijft uit het oude Egypte en zijn patiënten leert dat een lichamelijke klacht ook een boodschap van de ziel kan zijn. Wie me een beetje kent, weet dat zo iemand me gegarandeerd fascineert.

Richard Hoofs zegt dan ook wat ik zelf al lang voel: het lichaam liegt niet. Het weerspiegelt hoe we met onszelf omgaan, wat we inslikken, wat we vermijden. Een burn-out is geen toeval. Een gespannen ademhaling ook niet. Ze vertellen iets … maar je moet bereid zijn om te luisteren.

Wat me het meest raakt in de visie van Hoofs is de eenvoud ervan. Bezield leven is geen ver ideaal. Het begint bij voeding, bij adem, bij de vraag: vul ik mezelf of voed ik mezelf? Bij materiële én immateriële keuzes. Elke dag opnieuw. Ik zag veel parallellen met hoe tijdlijngeneeskunde naar ons gedrag en ons lichaam kijkt. Een boek waar ik nog vaak naar zal teruggrijpen.

Une bouteille de larmes onthult hoe geheimen uit de kindertijd stilletjes blijven doorwerken en leert ons over familie, vergeten herinneringen en de kracht van verzoening

In Tussen hart & steen schrijf ik over dezelfde beweging in het verhaal van Violette. Zij ontdekt pas op haar vijfenveertigste hoeveel van haar leven ze leefde volgens het script van een ander. Het verhaal van Violette gaat ook over familiepatronen die van generatie op generatie worden doorgegeven, niet met slechte bedoelingen, maar met de blinde vlekken die nu eenmaal bij elk mens horen.

Nick Alexander en ik vertrekken vanuit een andere wereld, maar landen op dezelfde plek: verzoening begint van binnenuit. Want onze ware gevoelens zitten niet altijd aan de oppervlakte. Soms moeten ze eerst gevonden worden.

Dit is zo’n boek dat je de wereld om je heen doet vergeten. Paul Auster schreef het na de plotse dood van zijn vader, een man die emotioneel afstandelijk was, bijna ongrijpbaar. Maar wanneer Auster probeert hem écht te begrijpen, ontdekt hij dat die afstand niet zomaar persoonlijk is. Die afstand is geworteld in generaties vóór hem. In een familiegeheim van zestig jaar oud. Wat me raakte bij het lezen van The Invention of Solitude is dit: loyaliteit aan je familie werkt vaak onzichtbaar. Je draagt patronen mee, stiltes, soms zelfs pijn. Dat zit in je. We leven vaak niet alleen ons eigen leven, maar ook echo’s van levens vóór ons. Ik besef dat dit allemaal zwaar kan klinken, maar Paul Auster toont ook iets hoopvols. Door aandacht en woorden te geven aan het verleden, kan je openingen creëren. Je moet er wel je geschiedenis voor durven binnenstappen.

Elkaar in de ogen durven kijken. We doen het te weinig. Bang om te confronteren, bang om op de verkeerde tenen te staan. Maar net die confrontatie is nodig. En al zeker op de werkvloer. Karen Van der Aa gaat de confrontatie niet uit de weg. In haar boek kijkt ze voorbij clichés en labels en begrijpt ze generaties vanuit hun biologie, psychologie en sociale context. Ze benoemt wat op de werkvloer te vaak onderbelicht blijft: onboarding, feedback, burn-out, menopauze. Thema’s met een grote impact op mensen en organisaties, zelden in hun volledige samenhang bekeken. Wat me het meest raakt is haar vertrekpunt: achter frictie schuilt geen onwil. Wel een andere bril. En wie bereid is om door die bril te kijken, ontdekt dat verschillen geen obstakel zijn, maar een bron van kracht.

De Alchemist is voor mij meer dan een boek. Het is een innerlijke reis, een zoektocht naar zin en waarheid. Het herinnert me eraan dat dromen de moeite waard zijn om te volgen. Dat het hart een kompas is, ook als de weg onzeker voelt. Dat elke stap – zelfs de meest wankele – ons vormt en dichter brengt bij wie we werkelijk zijn.

Sommige verhalen fluisteren niet. Ze snijden zacht in je ziel en blijven je heel je leven bij. Edith Eva Eger was zestien jaar toen ze in 1944 naar Auschwitz werd gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd. Zij slaagde erin om de gruwel te overleven. Jaren later werd ze psycholoog en hielp ze anderen om zich te bevrijden van wat hen gevangen hield. Niet het verleden zelf, maar de gedachten erover. De Keuze leert niet om te ontsnappen, maar om te ontmoeten wat er is – je pijn, je angst, je verleden – zonder weg te kijken. Je kiest niet het verhaal dat je krijgt, maar wel de betekenis die je het geeft. En misschien is dat waar vrijheid begint. Een must-read die nog weken blijft nazinderen.

Vraag het aan eender wie – een wetenschapper, een gepensioneerde, een archeoloog, een sporter, een nieuwslezeres, een zorgverlener of een arbeidster. Iedereen kent zijn sterrenbeeld, believer in astrologie of niet. Straf toch? Vaak kennen we het al van jongs af aan, maar meestal stopt het daar ook.

Ik maak samen met Nele de podcast Astrologica. We willen astrologie graag uit de horoscooppagina’s van magazines halen en een plaats geven in het leven van zoekende zielen zoals wij. Er zit niet toevallig ‘logica’ in de naam van onze podcast. Astrologie is veel logischer en mathematischer dan veel mensen vermoeden. En net dat maakt Nele in dit boek bijzonder helder duidelijk.

Ik ken niemand die zo verhelderend over astrologie kan praten en schrijven als zij. In Ik ben een Waterman, en jij? neemt Nele je stap voor stap mee in de wereld van astrologie, zonder zweverigheid of ingewikkeld jargon. Ze begint bij de basis – de twaalf sterrenbeelden, hun geschiedenis en hun betekenis – maar laat tegelijk zien dat astrologie veel verder gaat dan alleen je zonneteken.

Je ontdekt waarom je geboorte-uur belangrijk is, wat een ascendant precies betekent, hoe astrologische tijdperken werken en waarom matching tussen sterrenbeelden vaak veel genuanceerder ligt dan de klassieke clichés doen vermoeden.

Wat ik sterk vind aan dit boek, is dat het tegelijk toegankelijk én inhoudelijk rijk is. Het nodigt je uit om nieuwsgierig te worden naar jezelf en naar de patronen die doorheen je leven lopen. Bovendien is het ook gewoon een prachtig boek om vast te nemen. Ook iets waar ik altijd gevoelig voor ben.

Dit is zo’n boek dat je wekenlang met je meedraagt. Rauw, pijnlijk, eerlijk.

Hanya Yanagihara grijpt je bij het nekvel in een meeslepend verhaal over vriendschap, trauma en onvoorwaardelijke liefde. Ze volgt vier vrienden in New York. Eén van hen draagt een geheim dat alles overschaduwt.

A Little Life is geen walk in the park. Het boek gaat over bijzonder zware thema’s zoals seksueel misbruik, zelfverminking en emotionele verwoesting. Alles wordt onverbloemd en genadeloos gedetailleerd beschreven. Ik moest het boek af en toe echt wegleggen omdat het verhaal van Jude me te diep raakte.

Het komt allemaal heel hard binnen, maar ik ben blij dat ik heb doorgezet en het boek heb uitgelezen. Het leerde me veel over pijn, trauma en schaamte. Maar ook over vriendschap. Over hoe belangrijk het is dat iemand je blijft zien, zelfs wanneer je jezelf allang kwijt bent.

Misschien is dat ook waarom zoveel mensen zich zo geraakt voelen door dit verhaal. Niet ondanks de zwaarte ervan, maar omdat het iets fundamenteel menselijks blootlegt: onze nood aan verbinding, liefde en veiligheid.

Haar nieuwste boek, To Paradise, staat ook op mijn leeslijst. Misschien vind je het binnenkort terug op deze pagina’s.

Een winnaar van de Booker Prize is voor mij bijna altijd een garantie op enkele uren onversneden leesplezier. The White Tiger stelde daarin absoluut niet teleur.

Aravind Adiga schetst in deze roman een confronterend beeld van de kloof tussen arm en rijk in India. Centraal staat Balram Halwai, een jongen die zich vanuit extreme armoede probeert op te werken in een samenleving waar afkomst vaak belangrijker lijkt dan talent of ambitie.

Wat dit boek zo sterk maakt, is dat je als lezer voortdurend gedwongen wordt om morele vragen te stellen. Balram maakt keuzes die op zijn minst twijfelachtig zijn. Soms zelfs ronduit schokkend. En toch betrap je jezelf erop dat je hem begrijpt. Of op zijn minst probeert te begrijpen.

Is hij een slachtoffer van een oneerlijk systeem? Of wordt ongelijkheid op den duur een excuus om zelf grenzen te overschrijden? Net die spanning maakt dit boek zo interessant. Het antwoord is nooit volledig zwart of wit – net zoals de tijger uit de titel.

Wat me ook bijblijft, is hoe scherp en cynisch Adiga schrijft zonder zijn personages ooit hun menselijkheid af te nemen. Achter de harde satire schuilt voortdurend een diepe honger naar vrijheid, erkenning en waardigheid.

Ik lees niet graag van die typische managementboeken. Daarom ben ik altijd blij en benieuwd wanneer Herman Konings een nieuw boek uitbrengt. Zijn inzichten gaan voor mij namelijk over veel meer dan werk alleen. Ze gaan over mensen. Over hoe we samenleven, samenwerken en voortdurend veranderen.

In Wiedentiteit, dat Herman samen schreef met Raf Cuyvers, onderzoeken ze hoe de werkplek van de toekomst ons dwingt om anders te denken, innovatiever samen te werken en creatiever om te gaan met diversiteit en identiteit. Niet vanuit stijve theorieën of klassieke managementspeak, maar vanuit een brede blik op de samenleving.

Het boek raakt ontzettend veel thema’s aan: generatieverschillen, tussentijds pensioen, employer positioning, verbinding en de groeiende zoektocht naar betekenis op de werkvloer. Maar wat me vooral bijblijft, is de centrale vraag: wie willen we vandaag eigenlijk zijn?

Sommige ideeën deden me enthousiast knikken, andere deden me stevig fronsen. Ik ben en blijf ervan overtuigd dat je vandaag in je bedrijf mensen de kans moet geven om zoveel mogelijk zichzelf te zijn. En om met hun eigen karakter meer karakter te geven aan je bedrijf.

Ik hou van boeken die je niet alleen doen nadenken, maar die ook echt iets in beweging zetten. De Spiegel van Helder Bewustzijn van Joost Vanhove is zo’n boek.

Wat me meteen aansprak, is dat de PAVA-methode veel dieper gaat dan de naam op het eerste gezicht doet vermoeden. Perceptie, Acceptatie, Visie en Actie zijn geen pijlers van een klassieke zelfhulpformule die je vertelt hoe je ‘beter’ moet worden. De methode én het boek houden je eerder een heldere spiegel voor. Soms confronterend, maar altijd met de bedoeling om meer bewustzijn, rust en inzicht te creëren.

Doorheen het boek word je voortdurend uitgenodigd tot zelfreflectie. Niet theoretisch of zweverig, maar heel concreet en toepasbaar in het dagelijkse leven. Net dat vind ik zo sterk aan Joosts aanpak: hij slaagt erin om complexe bewustzijnsprocessen helder en toegankelijk te maken. De balans tussen theorie en praktijk zit bijzonder goed.

Wat me vooral bijblijft, is hoe bruikbaar dit boek is. De vele oefeningen, processen en interventies maken het geen boek dat je gewoon leest en daarna terug in de kast zet. Het wordt bijna een werkboek voor persoonlijke groei. Vooral de methode van Zelf-Integratie vond ik bijzonder krachtig. Verschillende invalshoeken worden daarin samengebracht tot één oefening die je helpt om anders naar jezelf, je verleden en je patronen te kijken.

Ik begrijp heel goed waarom zoveel therapeuten, coaches en leidinggevenden dit boek als een belangrijke tool beschouwen in hun werk. Maar tegelijk is het geen boek exclusief voor professionele coaches. Iedereen die bewuster wil leven en meer rust zoekt in zichzelf en in relaties met anderen, kan hier veel uit halen. Het kan uitgroeien tot een waardevolle stap in de zoektocht naar innerlijke rust in een wereld die vaak erg luid en complex aanvoelt.

Dit boek werd me aangeraden door Marthe Van Campenhout, de uitgever van mijn boek Tussen hart & steen. En daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor.

In Sterrenstof zijn wij brengt sterrenkundige en filosoof Margot Brouwer kwantumfysica, astronomie, filosofie en theologie samen in een boeiende existentiële zoektocht. Dat klinkt misschien zwaar of theoretisch, maar het boek leest verrassend vlot. Niet alleen omdat Brouwer complexe materie helder uitlegt, maar ook omdat ze bijzonder toegankelijk schrijft.

Wat me zo aanspreekt, is dat het boek wetenschap en spiritualiteit niet tegenover elkaar zet, maar net op zoek gaat naar raakvlakken tussen beide. Het nodigt je uit om groter te denken. Over bewustzijn. Over verbondenheid. Over de vraag wat het eigenlijk betekent om mens te zijn in een universum waarvan we nog maar een fractie begrijpen.

Wat als je je eerste liefde opnieuw tegenkomt? En wat als het verleden nooit écht verleden is?

Dit is een ingetogen roman over liefde, melancholie en gemiste kansen. Over hoe het verleden soms blijft nazinderen, zelfs wanneer je denkt dat je verder bent gegaan.

Murakami schrijft zoals niemand anders. Zijn verhalen lijken eenvoudig, maar onder de oppervlakte sluimert altijd iets ongrijpbaars: heimwee, verlangen, een gemis dat moeilijk onder woorden te brengen valt. Het sluipt langzaam je hart binnen.

Wat me zo raakt in Murakami’s werk, is hoe hij emoties beschrijft die we allemaal kennen, maar zelden luidop uitspreken. Het verlangen naar wat had kunnen zijn. De stilte tussen mensen. Het gevoel dat sommige herinneringen nooit helemaal verdwijnen.

In Diamond Astrology onthult Monique Leurink een nieuwe, diepere dimensie van astrologie. Ze beschrijft hoe de vier Zwarte Lichten – de Zwarte Maan, Priapus, de Zwarte Zon en de Diamant – kunnen inwerken op ons bewustzijn, onze talenten en ons levenspad.

De Zwarte Lichten-astrologie baseert zich op het gedachtegoed van Jean Carteret en werd ooit naar de Lage Landen gebracht door George Bode. Monique slaagt erin om de vaak complexe theorie van Carteret en Bode op een bevattelijke en toegankelijke manier te vertalen, zonder de diepgang ervan te verliezen.

Wat me zo aanspreekt in dit boek, is dat het niet alleen inzichten geeft, maar je ook uitnodigt om anders naar jezelf te kijken. Niet oppervlakkig, maar laag per laag. Alsof bepaalde stukken van jezelf plots begrijpelijker worden.

Ik leerde veel uit dit boek en grijp er nog vaak naar terug. De theorie is complex en soms behoorlijk intens, maar net daarin schuilt ook de rijkdom van dit werk. Het is niet het ideale instapboek om kennis te maken met astrologie, maar wel een enorme aanrader voor wie er al langer mee bezig is.

Wie eerst rustig wil kennismaken met deze materie, kan beter beginnen met onze podcast Astrologica. 😉

Ik ben blij dat ik eerst het boek las en pas daarna de film zag. Anders wordt je beeld van Pi toch een beetje gekleurd door de cinemaversie. En hoewel de film visueel prachtig is, vind ik het boek nog indrukwekkender.

Life of Pi is veel meer dan een avonturenverhaal over een jongen op zee met een tijger. Het gaat over geloof, waarheid en de verhalen die mensen nodig hebben om te kunnen overleven.

Yann Martel laat voortdurend ruimte voor interpretatie. Wat is echt? Wat is verzonnen? En maakt dat uiteindelijk wel zoveel uit? Net die gelaagdheid maakt Life of Pi zo beklijvend. Het is voor mij zo’n boek dat je meerdere keren moet lezen om het echt te begrijpen.

Mooi vond ik ook dat voormalig Amerikaans president Barack Obama het boek ooit omschreef als “an elegant proof of God, and the power of storytelling”. Dat vat eigenlijk perfect samen waarom dit verhaal zoveel mensen raakt.

Zo begint het: “Nog steeds herinner ik me de ochtend dat mijn vader me voor het eerst meenam naar het Kerkhof der Vergeten Boeken.” Vanaf die zin is er geen weg terug.

Dit boek over boeken pakt je mee naar het oude centrum van Barcelona. En naar tal van inzichten over vrijheid van meningsuiting en de manier waarop het verleden generaties lang kan blijven nazinderen.

De donkere en melancholische sfeer is bijna magisch: je voelt voortdurend dat er onder de oppervlakte geheimen sluimeren.

Centraal staat Daniel, een jongen die in het Kerkhof der Vergeten Boeken een mysterieuze roman ontdekt van een vergeten auteur. Vanaf dat moment raakt hij verwikkeld in een verhaal vol verdwenen levens, verboden liefde en verborgen waarheden.

Wat mij vooral raakt, is hoe Zafón toont dat het verleden het heden blijft achtervolgen. Keuzes, trauma’s en fouten van eerdere generaties werken vaak langer door dan we denken.

Zonder dat het belerend wordt, zitten er ook prachtige levenslessen in verwerkt. Over moed. Over herinneringen. Over hoe verhalen mensen kunnen redden, verbinden of net vernietigen.

“Untold secrets never truly disappear but instead, linger and plague people.” Die zin vat voor mij perfect samen waar The Secret History over gaat.

Wat een debuutroman van Donna Tartt! Zo gelaagd en intelligent geschreven. Vanaf de eerste pagina voelde ik de spanning. Geen enkel personage is volledig goed of slecht, en net daardoor bleven ze me fascineren. Het is ook knap hoe loyaliteit en bewondering langzaam verschuiven richting morele ontsporing.

Ik genoot ook enorm van de knipogen naar de klassieke geschiedenis en filosofie. Die verwijzingen geven het boek iets tijdloos en bijna mythisch. Alsof je niet alleen een verhaal leest, maar mee op Hampden College zit.