“Voeten op de grond, handen aan de patiënt.”

In Deurle, deelgemeente van Sint-Martens-Latem, werkt Els Hellebaut als osteopaat. Haar specialiteit ligt bij voorkeurshoudingen, geboortetrauma, schedelafplatting en vervormingen bij baby’s. Voor Els draait osteopathie om het lichaam als geheel begrijpen en bewegingsvrijheid herstellen, met de alertheid om tijdig door te verwijzen waar nodig.

Durf en lef als motor

“Een lefkikker.” Zo noemt ze zichzelf. Wie haar parcours bekijkt, begrijpt meteen waarom. Els koos voor osteopathie in een periode waarin dat vak nog volop zijn plaats moest veroveren. Ze liet de vertrouwdheid van kinesitherapie achter zich en koos voor een pad dat minder afgelijnd was, maar haar veel meer aantrok.

Dat lef zit ook in haar manier van werken. Ze blijft studeren, herlezen, bijscholen en verdiepen. Ze zegt het zelf eenvoudig: “Je bent nooit klaar.” Nog vóór haar talrijke internationale stages en buitenlandse opleidingen was er haar vader: “Kine heb ik bij hem geleerd.” Els verwijst naar hem met hetzelfde respect waarmee ze over andere leermeesters – onder meer osteopaat Guy Herrel, Bernard Dedeurwaerdere en optometrist Claude Valenti – spreekt.

Parijs, Dr. Frymann en de poort naar San Diego

De echte verdieping in haar vak kwam er dankzij dokter Viola Frymann, de arts-osteopaat die wereldwijd naam maakte in de pediatrische osteopathie. Via opleidingen in Parijs kwam Els in haar spoor terecht, en uiteindelijk ook in San Diego. Het werd een intellectueel én persoonlijk kantelpunt: “Dr. Frymann keek me aan en we voelden alsof we elkaar al in een vorig leven gekend hadden.” Wat Els vooral bijbleef, was de ernst van Dr. Frymanns werk. De precisie. De toewijding. Eén zin is voor Hellebaut alles blijven samenvatten: “We behandelen geen diagnose. We behandelen het kind.”

Dat credo klinkt eenvoudig, maar draagt een hele visie in zich. Die holistische blik vraagt dat je verder kijkt dan een etiket, dat je symptomen niet los bekijkt van ontwikkeling, houding, omgeving en geschiedenis, en dat je je blik ruim houdt zonder vaag te worden.

San Diego werd voor Els een plaats waar alles samenkwam: kennis, ervaring, traditie, werken en nederigheid. Ze vond er geen snelle antwoorden, maar een manier van werken die haar bevestigde in wat ze intuïtief al wist: “Voeten op de grond, handen aan de patiënt.”

De eerste vier maanden

Wanneer Els spreekt over baby’s, keert ze vaak terug naar dezelfde gedachte: timing is alles. “As the twig is bent, so is the tree inclined.” Wat vroeg vorm krijgt, draag je mee in je latere leven. Juist daarom hecht zij zo veel belang aan zorgvuldig kijken in de eerste levensmaanden. Groei, ontwikkeling en aanpassing zitten dan in een stroomversnelling. Daarin ziet ze ook waarom vroege begeleiding zo’n verschil kan maken. Het is in die periode dat een lichaam zich razendsnel vormt.

Wanneer naar de osteopaat met je baby?

• Na een moeilijke geboorte (stuitligging, keizersnede, vacuüm)
• Bij voorkeurshouding of afplatting van het hoofdje
• Bij veel huilen, reflux of krampjes
• Bij problemen met zuigen of slikken
• Bij trage motorische ontwikkeling (rollen, kruipen, stappen)
• Als preventieve check-up

Vanaf welke leeftijd ga je naar de osteopaat

Vanaf 3-4 weken oud zonder klachten, vroeger met klachten

Let op: osteopathie vervangt geen medische zorg.
Indien nodig wordt doorverwezen naar een arts/ pediater.

Zwangerschap, opvoeding en structuur

Ook over zwangerschap en opvoeding vormt Els een heel duidelijke mening. Ze ziet met lede ogen hoe jonge ouders vandaag omringd worden door adviezen, coaches, methodes en ongerustheid. Daar zet zij een nuchtere waarheid tegenover: “Zwanger zijn is niet ziek zijn.” In diezelfde lijn benadrukt ze hoe belangrijk grenzen zijn in de opvoeding. Kinderen hebben kaders nodig om zich veilig te voelen, om te groeien en om zichzelf te leren kennen. Ouders creëren die kaders door grenzen te stellen en richting te geven. Het is een gedachte die opvallend goed aansluit bij haar osteopathische blik: een lichaam floreert bij voldoende richting, samenhang en evenwicht.

Het traject van Els leest als het parcours van iemand die nooit tevreden is met wat ze weet en zichzelf voortdurend op scherp zet. Na dit interview vertrekt ze naar Maleisië om er workshops te geven. Ze vermeldt het bijna terloops, maar het typeert haar ten voeten uit: altijd zoeken, leren en durven. Wat haar blijft motiveren? “Dat is niet moeilijk: het vertrouwen dat ouders mij schenken. Het feit dat ik mee deel mag uitmaken van de start van een nieuw leven. Maar het meest van al zijn het de kinderen zelf, hun eerlijkheid, hun glimlach, hun knuffels. En als een baby op je tafel ligt en je aankijkt: die oogjes … soms vrolijk, soms heel verdrietig. Dat blijft mij raken.”